علی محمدمرادی / در حالی که کشورمان مدعی قدرت‌نمایی در برابر ابرقدرت‌ها و ایستادگی در برابر تحریم‌هاست، وضعیت معیشت کارکنان و کارگران نشان‌دهنده یک واقعیت تلخ و دور از شعارهای بلندپروازانه است. عیدی کارکنان، که حتی به اندازه پول یک حلب روغن هم ارزش خود را از دست داده، هنوز به حسابشان واریز نشده است. این بی‌توجهی نه‌تنها نشانه‌ای از بی‌تدبیری است، بلکه توهینی آشکار به زحمت‌کشان و کسانی است که چرخ اقتصاد را با عرق جبین می‌چرخانند.
تورم کشور از ۷۰ درصد عبور کرده و هر روز قیمت‌ها در بازار، از طلا و ارز گرفته تا کالاهای اساسی، رکوردهای جدیدی می‌زنند. در چنین شرایطی، انتظار می‌رود حداقل حقوق و مزایای کارگران و کارکنان به‌موقع پرداخت شود، اما حتی عیدی‌ای که قرار بود بخشی از مشکلات معیشتی را جبران کند، همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است. این تاخیر نه‌تنها قدرت خرید مردم را بیش از پیش کاهش می‌دهد، بلکه اعتمادشان را به سیستم مدیریت اقتصادی نیز خدشه‌دار می‌کند.
چگونه می‌توان با این وضعیت اقتصادی برای ابرقدرت‌ها شاخ و شانه کشید، وقتی که کارگران و کارکنان، که ستون فقرات جامعه هستند، حتی نمی‌توانند از پس هزینه‌های روزمره برآیند؟ این تناقض میان ادعاها و واقعیت‌ها، بیش از هر چیز، نیاز به بازنگری جدی در اولویت‌ها و مدیریت منابع را نشان می‌دهد. اگر قرار است کشوری قدرتمند و مستقل باشیم، باید از حقوق اولیه کارگران و کارکنان شروع کنیم، نه اینکه عیدی‌شان را به تاخیر بیندازیم تا ارزشش حتی به اندازه یک حلب روغن هم نرسد.
این بی‌عدالتی و بی‌توجهی، زنگ خطری است برای همه ما. تا زمانی که معیشت مردم، به‌ویژه قشر زحمتکش، در اولویت قرار نگیرد، هیچ شعار و ادعایی نمی‌تواند مشکلات را پنهان کند. وقت آن رسیده که به جای تمرکز بر نمایش‌های سیاسی، به فکر جیب خالی کارگران و کارکنان باشیم.
