علی محمدمرادی / نگاهی به تقویم رسمی کشور نشان میدهد که مناسبتهایی مانند روزهای مرتبط با فلسطین، لبنان و غزه، با تاکید و توجه فراوان درج شدهاند؛ مناسبتهایی که بیتردید، در راستای حمایت از مظلومان جهان و حفظ روحیه مقاومت در برابر ظلم و استکبار اهمیت دارند. اما سوال اینجاست: چرا در همین تقویم، جایی برای یادآوری افتخارات و مظلومیتهای مردم ایران، بهویژه استانهای مرزی و جنگزدهای مانند ایلام وجود ندارد؟
مردم ایلام؛ فراموششدگان تاریخ رسمی
ایلام، این خطه مظلوم و مقاوم، در طول هشت سال جنگ تحمیلی سنگر اول دفاع از خاک ایران بود. حادثه تلخ بمباران زمین فوتبال چوار، یکی از دلخراشترین رویدادهای جنگ، هنوز در حافظه مردم این استان تازه است. روزی که در حین یک مسابقه فوتبال، کودکان و نوجوانان ایلامی بیگناه، قربانی وحشیگری دشمن بعثی شدند. با این حال، نه این حادثه، نه رشادتهای بزرگ مانند فتح میمک یا عملیات تنگ کوشک، در تقویم رسمی یا روایتهای عمومی جنگ، جایگاهی شایسته پیدا نکردهاند.
چرا ایلام نادیده گرفته میشود؟
این بیتوجهی دلایل مختلفی دارد. از جمله ضعف در مستندسازی تاریخی، تمرکز رسانهها و سیاستگذاران بر استانهای مرکزی و پایتختمحور، و نبود اراده کافی برای به تصویر کشیدن مظلومیتها و افتخارات استانهای مرزی. نتیجه این بیتوجهی، ایجاد فاصله عاطفی بین مردم این مناطق با مرکز کشور است.
از سوی دیگر، تاکید بر مناسبتهای خارجی در تقویم کشور، در حالی که افتخارات و جانفشانیهای مردم ایران کمتر دیده میشود، این احساس را تقویت میکند که اولویتها برای حفظ هویت ملی و تقدیر از قهرمانان داخلی کمرنگ شده است.
آیا افتخارات ملی نباید در اولویت باشند؟
هیچکس منکر اهمیت همبستگی با مظلومان جهان نیست. اما وقتی افتخارات ملی، نظیر جانفشانیهای مردم ایلام در دفاع مقدس، در سایه قرار میگیرد، این سوال پیش میآید که آیا نباید ابتدا از خودمان و تاریخمان دفاع کنیم؟ آیا نباید مناسبتهایی مانند روز بمباران زمین فوتبال چوار یا سالروز فتح میمک در تقویم رسمی کشور گنجانده شوند؟
راهحل چیست؟
بازنگری در اولویتهای فرهنگی و تقویمی کشور ضروری است. مسئولان باید به این باور برسند که ترویج ارزشهای ملی و یادآوری افتخارات داخلی، از ارکان اصلی حفظ هویت و همبستگی ملی است. تخصیص روزهایی به مناسبتهای مربوط به ایلام و دیگر مناطق جنگزده، مستندسازی این حماسهها و ترویج آنها در رسانهها و کتابهای درسی، گامی مهم برای ارج نهادن به این افتخارات خواهد بود.
مردم ایلام، سزاوار بیش از این هستند. رشادتها و مظلومیتهای این استان باید به همان اندازه که به وقایع خارجی توجه میشود، در تقویم و حافظه ملی ایران ثبت شود. افتخار و عزت ایران، از دل این قهرمانیها و فداکاریها ساخته شده است، و نباید آن را در غبار فراموشی رها کرد.
