علی محمدمرادی / در جهانی که اغلب قوانین به شکلی سختگیرانه اجرا میشوند، افرادی هستند که با تعهد به انسانیت، روح تازهای به مفهوم عدالت میبخشند. افشار خسرویزاد، قاضی تجدیدنظر، یکی از این افراد است؛ کسی که عدالت را فراتر از متنهای خشک قانونی، در عمق درک و احساس خود جستجو میکند.
او که پیش از این به عنوان دادستان، با اقدامات خود نشان داده بود که قانون میتواند با مهربانی همراه باشد، این بار در مقام قاضی تجدیدنظر، بار دیگر نشان داد که چگونه میتوان به دردهای پشت هر پرونده توجه کرد. در مواجهه با دو کودک که تنها آرزویشان آزادی پدری بود که به دلیل بدهی سه سکه در زندان بود، خسرویزاد نشان داد که عدالت واقعی جایی فراتر از سیاه و سفید قانون است.
او نه تنها یک قاضی، بلکه نمادی از مردمداری در دستگاه قضایی است. در دادگاههای او، عدالت نه تنها در حکمهای صادره، بلکه در نگاه و تصمیماتی که با درک انسانی و همدلی همراه است، تعریف میشود. افشار خسرویزاد از آن دسته قضاتی است که تاریخ با افتخار از آنها یاد خواهد کرد؛ کسانی که در کفه ترازوی عدالت، نه تنها جرم، بلکه دردها و نیازهای انسانی را نیز میسنجند.
وقتی مردمداری را از نیکان به ارث برده باشی، دست خودت نیست که بیتفاوت از کنار اشک یک کودک بگذری؛ واقعاً دست خودت نیست.
جناب خسروی زاد، دستمریزاد
