📝امید نیازیان | فعال فرهنگی/ در دیار زاگرس، جایی که کوه‌ها داستان‌های دیرینه را در سینه دارند، این روزها صدای توپ‌های هندبال جایش را به سکوتی سرد و سنگین داده است. آکادمی «نصرت ایلام» ـ که سال‌ها محل رشد و شکوفایی نوجوانان مستعد این خطه بوده ـ امروز پشت درهای بسته سالن ورزشی هیئت هندبال استان گرفتار شده و هیچ پاسخی برای این بی‌مهری‌ها شنیده نمی‌شود.
آیا این سالن، ملک خصوصی است؟ مگر نه اینکه این فضاها دارایی عمومی و متعلق به همه جوانان و آینده‌سازان شهر هستند؟ چگونه اختلافاتی که کسی از جزئیات آن نمی‌گوید، می‌تواند راه رشد ده‌ها نوجوان را سد کند و آرزوهایی را که با تلاش و امید ساخته شده، در بن‌بست قرار دهد؟
ایلام، شهری با طبیعتی سخاوتمند، سزاوار چنین قهرهای ورزشی نیست. آیا شایسته است که مشکلات شخصی یا اداری، بر حق مسلم نوجوانانی سایه بیندازد که شاید فردا پرچم‌دار نام ایلام در میدان‌های ملی و بین‌المللی باشند؟
هیئت محترم هندبال! سالن‌ها امانت هستند؛ امانتی در اختیار شما برای خدمت به ورزش و ورزشکاران. اختلافات، اگر وجود دارد، پشت میز گفت‌وگو حل می‌شود، نه با بستن درها و خاموش کردن شور و انگیزه جوانان.
آکادمی نصرت تنها یک نام نیست؛ مجموعه‌ای از زندگی‌های کوچک، استعدادهای درخشان و امیدهایی بزرگ است. محروم کردن این نوجوانان از تمرین و پیشرفت، نه راه‌حل است و نه شایسته دستگاه ورزش.
ایلام بیش از هر زمان دیگری نیازمند همدلی، همراهی و مسئولیت‌پذیری است. ورزش این دیار باید نماد وحدت و نشاط باشد، نه میدان اختلافات پنهان. بیایید برای آینده ورزش استان، دست‌به‌دست هم دهیم و اجازه ندهیم سکوت، جای تلاش و امید را بگیرد.
