📝علی محمدمرادی /در روزهایی که مردم ایران یاد و خاطره معمار کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی (ره) را گرامی می‌دارند؛ روزهایی که سخن از مظلومیت و قیام برای کرامت انسان‌هاست؛ متأسفانه خبری رسید که دل بسیاری را به درد آورد: بازداشت یکی از نانوایان شریف شهر، آن‌هم درست در سالروز رحلت امامی که برای دفاع از محرومان و کوخ‌نشینان، نهضتی جهانی را آغاز کرد.
در قاموس انقلاب، بازداشت، آخرین راه است، نه اولین گزینه. در سیره امام، نگاه امنیتی به مردم، جایی نداشت؛ بلکه تدبیر، رأفت، و توجه به کرامت انسانی حرف اول را می‌زد. انتظار می‌رفت بازداشت‌کنندگان، در چنین روزی که متعلق به نام و یاد امام مظلومان است، با تأمل بیشتری اقدام می‌کردند. آیا نمی‌شد راهی دیگر رفت؟ آیا نمی‌شد دست آن نانوا را گرفت، نه آنکه در چنین روزی او را به بازداشتگاه فرستاد؟
در چنین شرایطی که مردم بیش از همیشه نیازمند آرامش روانی و همدلی اجتماعی هستند، انتظار می‌رود ضابطان قضایی و انتظامی، هنگام تصمیم برای اقداماتی حساس، تمام ابعاد عرفی، اجتماعی، امنیتی و حتی روانی جامعه را بسنجند. نان، رزق است. نانوا، پاره‌ای از امنیت معیشتی مردم است. با او باید با تدبیر برخورد کرد، نه با شتابزدگی.
ما معترض قانون نیستیم؛ ما معترض زمان و نحوه اجرا هستیم. در روزی که نماد عدالت‌طلبی امام خمینی است، نباید خاطره‌ای تلخ از بی‌توجهی به عزت مردم به‌جا گذاشت.
به‌عنوان خبرنگار و خادم کوچک این مردم، از همه مسئولان می‌خواهم که در اجرای قانون، رأفت اسلامی، مصلحت عمومی و زمان‌شناسی اجتماعی را فراموش نکنند. شاید لازم باشد گاهی قانون را با مهربانی اجرا کرد، نه با سردی و بی‌توجهی.
