علی محمدمرادی / در دورهای که بحرانهای اقتصادی به شدت بر روی تمامی حوزهها تأثیر گذاشته است، رسانهها نیز از این قاعده مستثنی نیستند. آنچه که ما امروزه میبینیم، رسانههایی هستند که به دلیل عدم حمایت دولتی، رسالت اصلی خود را که مطالبهگری و انتقاد سازنده است، فراموش کردهاند.
بدون شک، خبرنگاران به عنوان سربازان خط مقدم اطلاعرسانی، در شرایطی که با مشکلات مالی دست و پنجه نرم میکنند، نمیتوانند انتظاراتی را که از آنها میرود برآورده کنند.
وقتی خبرنگاران بدون دستمزد یا با دستمزدی ناچیز کار میکنند، امید به این که آنها بتوانند به شکل مستقل و انتقادی کار کنند، بیهوده است.
در چنین شرایطی، برخی خبرنگاران مجبور میشوند برای بقا، به مدیران ناکارآمدی که شاید مستحق تعریف و تمجید نیستند، تملق کنند تا شاید بتوانند کارت هدیه یا کمکهای مالی کوچکی دریافت کنند.
این رویکرد، نه تنها به اصل انتقادی و مطالبهگری رسانهها لطمه میزند بلکه دروغین بودن دستاوردها و تواناییهای مدیریتی را به جامعه القا میکند.
وزارت ارشاد و مسئولان مربوطه باید به این نکته توجه کنند که حمایت از رسانهها و خبرنگاران نه تنها یک ضرورت برای حفظ کیفیت اطلاعرسانی است بلکه یک راهبرد دفاعی در برابر تهاجمات رسانهای دشمنان محسوب میشود. دشمنانی که با سرمایهگذاریهای کلان، رسانههای معاند را برای ضربه زدن به انقلاب اسلامی تقویت میکنند.
کلام آخر این است که بدون حمایتهای مالی و بیمهای مناسب، رسانهها نه تنها رسالت خود را فراموش خواهند کرد بلکه به تدریج از صحنه رسانهای کشور محو میشوند یا به ابزاری برای تبلیغات سوء تبدیل خواهند شد. لذا، ضروری است که حمایت از رسانهها و خبرنگاران به صورت ویژه در دستور کار قرار گیرد، اگرچه تجربه نشان داده که چنین امری به سادگی در دستور کار قرار نخواهد گرفت.
