✍️ امین دانیالی / اربعین هر سال روایت خودش را دارد؛ روایت میلیونها قدمی که به عشق حسین(ع) برداشته میشود، موکبهایی که با دست خالی اما دلهای بزرگ برپا میشوند و مردمی که هرچه دارند برای خدمت به زائران به میدان میآورند.
اما اربعین ۱۴۰۵، برای بخشی از زائران، تنها تکرار یک آیین سالانه نبود. امسال در کنار پرچمهای «یا حسین» و «یا ابوالفضل»، نشانههایی از یک داغ تازه نیز در مسیر دیده میشد؛ تصویر رهبر شهید، پرچمهای سرخ و نامی که برخی زائران با خود تا کربلا برده بودند.
در میان جمعیت، زائرانی دیده میشدند که تصویر حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای، رهبر شهید را در دست داشتند و برخی نیز با پرچمهای «یالثارات» در مسیر حرکت میکردند. این تصاویر، روایتگر داغی تازه و احساسی بود که برای بخشی از مردم هنوز فروکش نکرده بود؛ مردمی که تلاش کرده بودند این داغ را با زبان آشنای اربعین بیان کنند؛ با پرچم، تصویر، پیادهروی و زیارت.
شاید یکی از متفاوتترین جلوههای امسال همین بود؛ اینکه بعضی زائران، قدمهای خود را به نیت رهبر شهیدشان برداشتند. برای آنان، پیادهروی فقط طیکردن مسیری از مبدأ تا کربلا نبود؛ هر قدم میتوانست ادای عهدی باشد با کسی که دیگر در میانشان حضور نداشت.
تصویر رهبر شهید بر دست زائران، در میان جمعیتی که برای زیارت سیدالشهدا(ع) راهی کربلا شده بودند، معنای دیگری نیز داشت؛ گویی برخی میخواستند بگویند این سفر را با یاد او آغاز کردهاند و بخشی از ثواب این مسیر را به روح شهیدشان هدیه میکنند.
این رفتار را نمیتوان صرفاً در قالب یک برنامه رسمی یا حرکت از پیش طراحیشده توضیح داد. آنچه در مسیر دیده میشد، در مواردی برخاسته از انتخاب خود زائران بود؛ مردمی که با عکس رهبر شهید، پرچم و نشانههای مورد علاقهشان در میان دیگر زائران حاضر شدند و روایت شخصی خود از این داغ را به روایت بزرگ اربعین افزودند.
اربعین، از ابتدا نیز تنها یک اجتماع بزرگ انسانی نبوده است. هر زائر با خود قصهای به این مسیر میآورد؛ یکی با نذر، دیگری با دلتنگی، یکی برای شفا و دیگری برای ادای عهدی که در دل دارد. امسال نیز برخی زائران، یاد رهبر شهید خود را به این قصه اضافه کردند.
از همین منظر، تفاوت اربعین ۱۴۰۵ را نباید فقط در تعداد زائران، گستردگی موکبها یا حجم خدمات جستوجو کرد. بخشی از تفاوت را باید در نشانههایی دید که خود مردم به این راه افزودند؛ در عکسهایی که بر دستها بالا رفت، پرچمهایی که در مسیر به اهتزاز درآمد و قدمهایی که به نیت رهبر شهید برداشته شد.
کربلا همان کربلاست و اربعین همان اربعین؛ اما هر نسل، بخشی از احساس و تجربه خود را به این راه میآورد و روایت تازهای از ماندن پای یک عهد میسازد.
اربعین ۱۴۰۵ نیز برای گروهی از زائران، روایت همین عهد بود؛ عهدی که در کنار نام حسین(ع)، یاد رهبر شهیدشان را نیز با خود همراه کردند و تلاش کردند تصویر او را در مسیر کربلا زنده نگه دارند.
شاید ماندگارترین تصویر اربعین امسال، نه در ازدحام جمعیت و نه در طول مسیر، بلکه در همان لحظهای شکل گرفت که زائری تصویر رهبر شهیدش را در دست گرفت و در میان خیل عاشقان حسین(ع) قدم برداشت؛ گویی میخواست بگوید بعضی نامها را نمیتوان با رفتن صاحب نام از یاد برد؛ میتوان آنها را دوباره بر دست گرفت، به جاده آورد و در امتداد راهی که به کربلا میرسد، زنده نگه داشت.
و این شاید یکی از روایتهای اربعین ۱۴۰۵ باشد؛ روایتی از مردمی که برای حسین(ع) آمدند، اما یاد رهبر شهیدشان را نیز در این مسیر تنها نگذاشتند؛ تصویری که نشان میدهد اربعین برای آنان، هم زیارت بود، هم سوگواری و هم فرصتی برای تجدید عهد با کسی که جایگاه ویژهای در دلشان داشت.
#اربعین۱۴۰۵ #اربعین_حسینی #کربلا #زائران_اربعین #یاد_شهدا #اخبار_ایلام #رصد_ایلام #مرز_مهران
